U bent niet ingelogd

 Inloggen | Zoeken | Janno | Wij | Foto album | Links | Sitemap

13 oktober 2006

Hallo, hallo, hallo, do you have a pen please???

We zien hier prachtige paleizen, gebouwen en steden, maar niets kan op tegen het leven hier in India. Ik heb op vakantie nog nooit zo vaak de slappe lach gehad. Wat een vreemd land, dus soms voelen we ons net groene aliens van een totaal andere planeet hier heel ver vandaan.

Klein raadseltje: Hoeveel mensen kunnen er in een gammele indiaase bus?

Het maximale aantal zitplaatsen maal 2 en dan nog een beetje.

We zijn met de bus een plaatsje 40 km verderop gegaan. Voor 35 eurocent 1,5 uur toeren en zeker zo avontuurlijk als een dagje efteling. Er was een opstopping en dan komt de onverdraagzaamheid van de indier in het verkeer ten volle tot zn recht. Alles en iedereen duwt door en toetert daarbij om het hardst, koeien staan gezapig tussen alle barrels in heilig te wezen. Om extra ruimte te creeren schreeuwen alle chauffeurs ook nog naar elkaar of naar elkaars vervoermiddel, zoals de kamelen en ezels die tussen de pruttelende en sputterende rokende tuktuk's en andere karretjes staan. Hier geldt een strikte pikorde.

Lesje Indiaas verkeer:

Voetgangers staan onderaan de ladder en moeten voor alles op de vlucht slaan. Honden, varkens, geiten en voetverkeer (kamelenkarren of zielige mannetjes met een karretje vol topzware handel) hebben daar voorrang op. Fietsen maken plaats voor fietsriksja's, die ruimte maken voor autoriksja's, die stoppen voor auto's, die dan weer ondergeschikt zijn aan vrachtwagens. Bussen zijn bijna superieur en stoppen nog maar voor een ding. Niet voor passagiers, die kunnen in de bus springen als deze nog rijdt. Nee de bus stopt alleen voor the king of the road, de enige echte heilige koe!

Indiers kennen het woord privacy niet en voelen het al helemaal niet.

Hoe kan het ook in een land waar geen ruimte is voor privacy. Ik zat met mn knieen in mn nek samen met de conducteur op veel te klein bankje en Janno stond met zn hoofd tegen het plafond in het veel te lage busje. Lekker dicht tegen onze medepassagiers aangeschurkt, die ook de schroom van een ander aankijken niet kennen en aangezien we de enige blekies waren zat de hele bus ons uitgebreid aan te gapen. Het was gelukkig een open-air bus dus alle luchtjes vlogen snel de ramen uit. Ik viel heerlijk in slaap, met voldoende ondersteuning en heb werkelijk genoten van de terugweg.

Hoera 11/10 is een wet aangenomen. Kinderarbeid onder de 14 jaar is nu verboden. Ik denk niet dat iemand zich er hier aan houdt, maar wie weet is het over 20 jaar beter.

Die dolle stier in Delhi hebben we gelukkig gemist, al hebben we hier ook enorme ongecastreerde exemplaren op straat zien staan, waarvoor we met veel respect graag een stukje om lopen.

Morgen gaan we met de trein naar Johdpur. Vorige treinreis werden we letterlijk sanitair verwelkomd door de sloppenwijkbewoners. Ze zitten als kippen op stok op de spoorrails te kakken, sommige zwaaien nog even als we voorbij zoeven. De trein toetert hard ten teken van "afknijpen en wegwezen we komen eraan".

Indiers lijken doof (niet gek met zoveel getoeter word je dat vanzelf) ook voor de kakafonie van lichaamsgeluiden die geproduceerd wordt.

Boeren en scheten, maar vooral het diepe rochelende gekokhals om daarna een ongelooflijk smerige fluim op straat te deponeren. Je probeert ze te ontwijken en er ook niet in te stappen. Angstige momenten zijn er als de fluim door het busraampje voor je naar buiten vliegt met tegenwind.

Zodra je veilig in je fiets- of autoriksja zit en moet stoppen voor een zeldzaam verkeerslicht of een agent (die in mijn ogen maar wat aanrommelt om het verkeer te regelen) komen hele vieze bedelende kindjes en melaatsen, als spinnen uit hun holen gekropen. Je hoopt dat je snel groen licht krijgt, voordat ze aan je gaan zitten en om een centje vragen. We geven af en toe iets en delen gretig Astrids pennen uit, maar dit land is niet te helpen met onze rupies.

Greetings from India,

Connie & Janno

Thanks voor jullie mail, erg leuk en vooral genieten voor ons.

Met onze poesjes gaat het goed las ik. We hebben hier een scharminkelige vlooienbaal die graag op schoot of op je eten springt.